Hana e Ramazanit

Nga Qielli sipër, nga vendi m’i naltë,

Po zbret një hije e shenjt mbi dhe,

Si Vera q’i ngjallë lulet mbi baltë,

Shpresa shpëtimi po derdh për ne.

 

Po i çelin rrugn Hyjt e dashur,

Toka po i thotë mir se po vien;

Ajo ndër vedi mëshir tue pasur,

Ç’ka jan’ të gjitha po i merr në prehni…

 

Po vjen tue fituee dritën e vetë,

Hana e Ramazanit në kët mënyrë,

“Ezani” e ftonë mbi minaret,

Zembrat për të bahen Pasqyrë…

 

Zembrat e mjera qi kanë mëkatë,

Tue lutun zotin ndjesë kërkojnë,

Me agjënimin ç’do dit’ e natë…

Për ty o Dritë do t’o ligjrojnë…

 

Jo, vetëm të gjallët; dru edhe gurë…

Ty po të presin me mallëgjimë,

Dhe shpirtrat e pastër qi s’edesin kurr!

Të cilët ikin me psherëtim.

 

Të cilët q’e lanë kët Jet’ të rremë,

Tue bashkuë në përjetësië!

Qi thamë: atije ku ishim vëmë:

Ndër paq’ hyjnore n’atë qetësië!…

 

Ti je nji dritë qi derdh lumënië,

Për gjithë qaren ndër muslimanë,

Por mos harro, se në kët Shqipnië,

Djmët e tu të dun si Nanë.

 

Derdhe o Dritë atë begati,

Qi t’a fali Zoti për mirësië;

Neve të bindur na ke gadi,

Qi të vish ç’do Viti me mbarësië…

Ferit Vokopola, 1927

 

 (Revista Drita Islame, Korrik 2012)

 

 

You must be logged in to post a comment Login