Çështja e besimtarit është e habitshme

çeshtja e besimtarit eshte  e habitshmeEbu Jahja Suhejb ibnu Sinan thotë: I Dërguari i Allahut (a.s.) ka thënë: “Çështja e besimtarit është e habitshme dhe, në fakt e gjithë çështja e tij është mirësi. Kjo nuk i ndodh askujt tjetër përveç besimtarit. Nëse i vjen një e mirë falënderon dhe kjo është mirë për të, e nëse e godet ndonjë e keqe (fatkeqësi) duron dhe kjo është mirë për të.”[1]

Shpjegimi i hadithit

Besimtari përshkruhet me cilësi dhe karakteristika që dëshmojnë për sinqeritetin dhe rrënjosjen thellë në zemër të besimit të tij. Ai nëpërmjet fjalëve dhe veprave që bën i plotëson kërkesat e besimit. I Dërguari i Allahut, në këtë thënie, flet për sjelljen e besimtarit me atë çfarë ai përballet në jetën e përditshme, e mirë apo e keqe qoftë ajo. Kur i vjen ndonjë e mirë falënderon Allahun, e nëse e godet ndonjë e keqe duron. Shpërblimi i tij është mirësia, sepse ai nuk e mohon mirësinë e Allahut dhe as nuk i humb shpresat përpara fatkeqësive që e godasin.

Në këtë botë çdo njeri në momente të caktuara kalon vështirësi e në disa të tjera ka gëzim e hare. Kjo botë është bota e sprovës dhe e provimit, ashtu siç ka thënë Allahu i Lartësuar në Kuran: “Do t’ju sprovojmë në të keqe dhe në të mirë, e pastaj do të ktheheni tek Ne.”[2]

Zemra e besimtarit është e mbushur me dashurinë për Allahun dhe të Dërguarin e Tij, është e mbushur me besim dhe kënaqësi. Kjo është e mirë, sepse e ruan njeriun nga mendjemadhësia dhe arroganca, kur ai është i mbuluar me të mira. Po ashtu, në rast të ndonjë fatkeqësie, besimi e shmang atë nga dëshpërimi që të shkatërron dhe pesimizmi vrastar. Kështu që ai në të dy rastet përfiton një mirësi të madhe.

Sa mirë do të ishte jeta, sikur të kishte vetëm gëzim, kënaqësi, lumturi, qetësi dhe harmoni. Sa e mirë do të ishte kjo jetë, sikur të kishte vetëm njerëz të mirë, njerëz që bëjnë mirë, që udhëzojnë për mirë, që nuk bëjnë padrejtësi, njerëz që ua duan të tjerëve vetëm të mirën dhe kurrë s’mendojnë për keq.

Sa mirë do të ishte kjo jetë, sikur të kishte drejtësi, liri, të mos kishte dhunë, të mos kishte imponim, të mos kishte gjak, të kishte vetëm të mira. Por ja që ëndrra jonë ka për të mbetur gjithmonë ëndërr dhe kurrë nuk do të realizohet, sepse jeta nuk është siç e do njeriu, por siç ka caktuar Allahu (xh.sh.). Jeta është krijesë e Zotit dhe ecën vetëm sipas planit të Zotit.

Përkrah gëzimit është edhe hidhërimi, përkrah lehtësimit është vështirësia, përkrah qejfit dhe lumturisë është halli, lodhja, stresi dhe sikleti.

E mira dhe e keqja janë sprovë prej Zotit të gjithësisë, por pak njerëz e dinë. Vështirësia është prej Zotit dhe lehtësia është prej Zotit. Pasuria është sprovë prej Allahut (xh.sh.) dhe varfëria është sprovë prej Tij. Allahu në Kur’an thotë: “Dhe Ne ju zbresim të mira dhe të këqija, për t’ju sprovuar ju, por të gjithë do të ktheheni tek Zoti i gjithësisë.”

Të gjitha janë prej Zotit. Ne mendojnë se vetëm dhimbja është sprovë, vetëm fatkeqësia është sprovë, por edhe e mira është sprovë, madje ajo është sprova më e madhe, por pjesa më e madhe nuk e dinë këtë.

Zoti i sprovon të gjithë njerëzit, besimtarë dhe jobesimtarë, të mirë dhe të ligj. Çdo njeri ka për të hyrë në provim dhe Zoti e di më mirë se si do të dalë provimi i secilit, por besimtari duron. Kjo është ajo që thotë profeti Muhamed (a.s.): “Nuk është habi të sprovohesh, është habi të qëndrosh në sprovë”.

Besimtari duron, sepse ka besimin me vete. Besimi është burim i qëndresës dhe i durimit. Besimtari si të gjithë njerëzit e tjerë bie në hall, por s’e prish zemrën me Zotin e gjithësisë. Madje, a e dini se besimtarët janë ata, që sprovohen më shumë? Profeti Muhamed (a.s.) thotë: “Njeriu sprovohet sipas nivelit të besimit të tij. Kush e ka besimin e lartë, e ka sprovën shumë të vështirë, kush e ka besimin e dobët, edhe sprovën e ka të dobët.”

Por çfarë ndodh me jobesimtarët. Kur jobesimtarët apo besimtarët me besim të dobët kanë të mira, duken trima, duken të fortë, euforikë, nuk duan t’ia dinë, sikur gjithçka e kanë nën këmbë, por në një moment t’i sprovojë Zoti, qoftë edhe pak, bëhen tamam si puna e tullumbaces, kur e shpon me majën e gjilpërës. Ashtu si bora, që shkrihet para diellit, ashtu edhe jobesimtari hutohet dhe nuk di se ç’thotë. Mendon keq për Zotin. Jobesimtari vepron kështu sepse nuk ka besim në zemrën e tij dhe ndihet vetëm e pa përkrahje.

Zoti i ka përshkruar këta njerëz që besojnë me interes duke thënë: “Dhe ka prej atyre njerëzve që adhurojnë Zotin me interes. Kur u vjen e mira, qetësohen dhe janë në rregull me Zotin, por kur Zoti i sprovon mendojnë keq për Zotin.” Kjo është humbja më e madhe.

Ka njerëz, që e besojnë Zotin me interes, por besimi është burimi më i fortë dhe këtë e thonë edhe ata që nuk besojnë në Zot. A e dini se në Luftën e Dytë Botërore, komunistët që nuk besojnë në Zot dhe janë armiqtë më të ashpër të fesë, e dinin që njerëzve iu nevojitet besimi. Kështu ata filluan ta lejojnë fenë, sepse vetëm feja mund t`i ndihmonte këta njerëz.

Kur Profetit (a.s.) i vdiq djali i fundit Ibrahimi, pasi i kishte vdekur pjesa më e madhe e fëmijëve, filluan t`i rrjedhin lot nga sytë. Njerëzit e pyetën: “A edhe ti o profet i Zotit qan”? Profeti (a.s) tha: “Zemra mërzitet, sytë lotojnë, por gjuha thotë vetëm atë që kënaq Allahun”. Besimtarët janë njerëz me ndjenja, por ata rezistojnë në momentet më të vështira, sepse e dinë se gjithçka vjen prej Allahut.

Lind pyetja: “Ku e marrin forcën besimtarët”? Besimtarët kanë disa burime force, të cilat nuk i ka askush tjetër përveç tyre. Besimtari e di, se kjo dynja është e shkurtër dhe ajo që vjen pas saj është shumë më e madhe. Prandaj çdo lloj fatkeqësie do të mbetet në kufijtë kohorë. Besimtari e di, se Zoti do t`ia kthejë çdo gjë që i ka marrë në këtë dynja, në një vend ku lumturia nuk ka fund. Prandaj beson në jetën tjetër dhe kjo është një forcë shumë e madhe. Si mund ta ngushëllosh dikë që nuk beson në jetën tjetër?! Ç`mund t`i thuash një nëne, që ka humbur fëmijën e saj të vetëm dhe nuk beson në jetën tjetër?! Dijeni se besimi në jetën tjetër është burimi më i madh i forcës, madje edhe nëse nuk e ngushëllojnë të tjerët, besimtari ngushëllon veten e tij.

Besimtari duron në fatkeqësi, sepse e di se çdo gjë ndodh me lejen e Zotit. Dynjaja nuk është rrëmujë, Zoti nuk është i padrejtë e hakmarrës, por Ai çon në vend planin e Tij dhe besimtari kurrë nuk e prish zemrën me planin e Allahut, se ndodh që në kulmin e fatkeqësisë të jetë zgjidhja e të gjitha problemeve të veta.

Besimtari e di se fatkeqësia më e madhe është ajo që të godet fenë, të bën të harrosh Zotin e gjithësisë dhe Zoti mos e sprovoftë asnjërin prej nesh në fenë e tij.

Besimtari e di se nëse ai duron dhe falënderon Zotin në rast fatkeqësie, Zoti e shpërblen atë. Profeti (a.s) thotë: “Çdo hall, çdo shqetësim, madje edhe gjembi kur i futet në këmbë besimtarit, nëse duron, Allahu do ta shpërblejë atë person, derisa ai person të dalë nga dynjaja pa asnjë gabim”.

Prandaj besimi është dhuntia dhe dhurata më e madhe që mund të na japë Allahu. Profeti (a.s.) thotë: “Zoti ia jep këtë dynja atij që e do dhe atij që nuk e do. Ndërsa besimin ia jep vetëm atij që do”. Zoti na e shtoftë besimin.

Mësimet e nxjerra nga hadithi

Falënderimi në mirëqenie

Prej fryteve më të mëdha të besimit është falënderimi i Allahut për mirësitë dhe begatitë e dhuruara. Falënderimi vetëm me gojë nuk mjafton. Ajo që kërkohet është falënderimi me vepra që kryhet nëpërmjet shqisave dhe organeve. Falënderimi me zemër dhuron kënaqësi, pëlqim dhe bindje.

Frytet dhe të mirat që sjell falënderimi janë të shumta. Prej këtyre po përmendim sa më poshtë:

– Falënderimi është një adhurim madhështor, pasi nëpërmjet tij njeriu meriton kënaqësinë e Allahut. Allahu i Lartësuar thotë: “Më kujtoni që t’ju kujtoj dhe më falënderoni e mos i mohoni mirësitë!”[3]

– Falënderimi e shton, i jep bereqet dhe e ruan mirësinë, ashtu si thotë Allahu i Lartësuar në Kur’an: “Përkujto kur Allahu njoftoi se nëse falënderoni, do t’ua shtoj mirësitë e nëse e përbuzni mirësinë Time, dijeni se ndëshkimi Im është i rreptë”.[4]

– Falënderimi është një përkujtim i vazhdueshëm i vlerës së mirësisë dhe rëndësisë së saj. Për këtë arsye njeriu është i kujdesshëm ndaj saj, nuk e përdor atë në haram, ashtu si edhe nuk tregohet koprrac, që t’i ndihmojë të varfrit dhe ata që kanë nevojë, sepse ajo është dhuratë nga Allahu.

– Falënderimi rrënjos sigurinë dhe kënaqësinë në zemrën e myslimanit. Ai nuk ka smirë për të tjerët e as nuk lakmon atë që ata posedojnë. Kjo është pasuria e shpirtit.

Ndërsa ata, në zemrën e të cilëve mbizotëron dashuria për para, janë në frikë se mos ju humbasë ajo që e lakmojnë dhe atë që duan t’iu shtohet pa asnjë kufi. Përshkrimin më të bukur të kësaj gjendjeje e ka përmendur Allahu i Lartësuar në Kur’an: “Njeriu është i prirur që të jetë i paduruar. Kur e godet ndonjë e keqe, ai ankohet së tepërmi. Por kur e gjen e mira, ai bëhet tepër koprac. Përveç atyre që falen, të cilët janë të rregullt në faljen e namazit, të cilët nga pasuria ndajnë një pjesë të caktuar për lypësin dhe për nevojtarin që nuk lyp.”[5] Çfarë dobie do t’i bëjë ky gëzim i jashtëm i pasurisë së shumtë, kur ai ka frikë e është në tension të madh për pakësimin apo shkatërrimin e saj?

Gëzimi i vërtetë për mirësinë është vetëm atëherë kur falënderon Dhuruesin, pa rendur marrëzisht për ta shtuar atë apo të pikëllohesh për atë që ka kaluar.

Sa e bukur është fjala profetike: “Ai që ka si synim kryesor dynjanë, Allahu do t’ia shpërndajë punën, do ta bëjë të varfër e nga dynjaja do t’i vijë vetëm aq sa i është përcaktuar. Ndërsa kush ka si synim kryesor botën tjetër, Allahu do t’ia mbledhë punët, do ta bëjë të pasur në zemër dhe dynjaja do t’i vijë e detyruar (e nënshtruar).”[6]

Prandaj myslimani gjithmonë duhet të jetë i kënaqur e të falënderojë Dhuruesin e Lartësuar. Ai duhet të shërohet nga sëmundja e koprracisë dhe e lakmisë së shpirtit, të ketë kujdes nga dëshira e shfrenuar e lidhjes së fortë që ka me paranë dhe animin e plotë që ka për dynjanë. Le ta dijë se pasuria ikën. Ajo është një borxh që duhet kthyer dhe se konkurrimi për shkak të tij është rruga, që të çon drejt shkatërrimit.

– Durimi ndaj fatkeqësive

Sa të shumta janë rastet, kur njeriun e godasin fatkeqësitë: sëmundje e papritur, vdekje, frika nga armiku, humbja e parave, apo çdo gjë tjetër. Prej këtyre fatkeqësive shpeshherë njerëzit kanë frikë, merakosen e bien në depresion të madh dhe si pasojë e kësaj rrjedhin sëmundjet shpirtërore, që e shkatërrojnë jetën e njeriut. Në këtë rast fatkeqësia shtohet dhe jeta i bëhet sterrë e zezë.

Por ai që është i sinqertë në besimin, bindjen tek Allahu e që është i kënaqur me caktimin e Tij, nuk lëkundet e as nuk frikësohet nga fatkeqësitë e vështirësitë. Përkundrazi, ai i dorëzohet urdhrit të Allahut dhe duron, gjë kjo që ia lehtëson fatkeqësinë dhe ndikimin e saj negativ, duke shpresuar shpërblimin tek Allahu.

Këtu shtrohet një pyetje: Pse durimi konsiderohet i mirë për besimtarin?

– Të durosh, do të thotë që ke zbatuar urdhrin e Allahut, i je dorëzuar dhe je i kënaqur me caktimin e Tij. Ai është Mëshiruesi, Dashamirësi e i Lartësuari, i Cili ka urdhëruar që të jemi të duruar në kësi rastesh. Allahu i Lartësuar thotë: “O ju të cilët keni besuar, bëni durim, qëndroni të palëkundur përpara armikut dhe kini frikë Allahun që të shpëtoni”.[7] Për këtë arsye domethënien e fjalës “durim” disa dijetarë e kanë përkufizuar: mbajtje qëndrim të mirë e të edukuar, në rastin kur të ndodh ndonjë fatkeqësi”.

Durimi dhuron kënaqësi, qetësi shpirtërore dhe e largon frikën. Mirëpo këtë e kanë vetëm besimtarët e sinqertë. Allahu i Lartësuar thotë: “O ju të cilët keni besuar, kërkoni ndihmë me durim dhe falje. Me të vërtetë Allahu i do durimtarët”.[8] Profeti (a.s.) ka thënë: “Kur Allahu e do një popull e sprovon. Ai që është i kënaqur me sprovën, i takon kënaqësia. Ndërsa ai, i cili është i zemëruar, e meriton zemërimin e Allahut”.[9]

– Durimi ka shpërblim të madh në Ditën e Gjykimit. Allahu i Lartësuar thotë: “Shpërblimi i durimtarëve është pa llogari”.[10]Ebu Hurejra transmeton se Profeti (a.s.) ka thënë: “Çfarëdo që ta godasë besimtarin: lodhje, sëmundje, telash, problem, e keqe, brengë, qoftë edhe një gjemb që e shpon, Allahu ia shlyen atij gjynahet”.[11]

– Durimi është çelësi i lehtësimit dhe shkak i largimit të vështirësisë dhe brengës. Allahu i Lartësuar thotë: “Me të vërtetë pas vështirësisë vjen lehtësimi. Pas vështirësisë vjen lehtësimi”.[12]

– Ushtrimi i vetes për të bërë durim të shpie në triumfin ndaj shpirtit, rrënjosjen e cilësive të mira dhe largimin e cilësive të këqija. Profeti (a.s.) ka thënë: “Kush bën durim, Allahu e bën të durueshëm.”[13]

Besimtari bën një jetë të nderuar e të qetë. Ai e di se ekzistenca e tij ka vlerë dhe synim të lartë. Kështu që ai është kënaqur me qetësinë e shpirtit dhe zemrës. Kjo është jeta e mirë që bëjnë besimtarët në dynja për të qenë të lumtur.

Gjendja e mirë e besimtarit

Dijetari i shquar Ibnu Uthejmin thotë: “Për besimtarin sido që të jetë ajo që Allahu ka caktuar për të është e mirë. Nëse e godet ndonjë e keqe bën durim, duron në atë që Allahu ka përcaktuar për të dhe gjithmonë pret ndihmën dhe shpëtimin prej Allahut. Nëse i vjen ndonjë e mirë prej të mirave të fesë, si dituria dhe puna e mirë, ose ndonjë e mirë prej të mirave të dynjasë, si pasuria, fëmijët dhe familja, e falënderon Allahun dhe këtë falënderim e bën me nënshtrim dhe respekt ndaj Allahut. E falënderon Allahun dhe me këtë fiton dy të mira, të mirën e fesë dhe të dynjasë. Të mirën e dynjasë e pret me gëzim, ndërsa të mirën e fesë e pret me falënderim. Kështu pra, është çështja e besimtarit. Ai gjithmonë është në mirësi, pa marrë parasysh nëse goditet nga ndonjë e keqe.

Shndërrimi i begative në fatkeqësi

Allahu i Lartësuar e krijoi Ademin (a.s.) si mëkëmbës në tokë, po ashtu e krijoi edhe Havanë që ekzistenca e njeriut të jetë e vazhdueshme deri në fund. Përpara se Ademi (a.s.) të zbriste në tokë, Allahu i dha programin hyjnor, të cilin pasardhësit e tij duhet ta ndiqnin dhe ta zbatonin me përpikëri. Nëse njerëzit do ta zbatonin programin hyjnor, atëherë do të jetonin të lumtur në dynja. Por pasardhësit e tij ndryshuan, duke i mohuar begatitë dhe mirësitë e Allahut. Duke i mohuar mirësitë e Allahut, a është e mundur që ata të jenë të qetë e të lumtur?! Absolutisht që jo.

Allahu i Lartësuar në fillim krijoi të gjitha begatitë dhe mirësitë e më pas krijoi njeriun. Njeriu i gjeti të gjitha gjërat gati për të vazhduar jetën normalisht. Në periudhën e parë të jetës së tij në këtë botë, njeriu u kënaq me mirësitë e Allahut. Ai përpara se të njihte bujqësinë, i kishte gati perimet e frutat me të cilat ushqehej. Përpara se të dinte se si ta kërkonte ujin, e kishte ujin në burime. Allahu i Lartësuar e mësoi atë se si të jetonte. Ia nënshtroi atij kafshët që i japin qumështin dhe mishin. Për të gjitha këto mirësi e shumë të tjera, njeriu duhet ta falënderonte Allahun, por nuk ndodhi kështu. Duke qenë se njeriu ndryshoi, atëherë mirësia iu kthye në fatkeqësi.

Shkak i zbritjes së fatkeqësive ishte vetë njeriu, i cili i bëri padrejtësi vetes së tij. Allahu i Lartësuar thotë: “Kështu pra, Allahu nuk e ndryshon mirësinë që ia ka dhënë një populli derisa ata ndryshojnë vevvetet e tyre.”[14] Kështu pra, pasardhësit e Ademit (a.s.) mirësinë e besimit e shndërruan me mosbesim, prandaj Allahu i ndëshkoi me tufan, rrufe e shkatërrim, sepse ata ndryshuan vetveten e tyre për nga e mbrapshta. Por nëse ata do ta falënderonin Allahun, atëherë Ai do t’ia kthente mirësitë dhe begatitë për të vazhduar jetën normalisht.

Kush e nxori Iblisin nga mbretëria e qiejve dhe meritoi mallkimin e Allahut?! Ai ishte pranë por u largua, Allahu e kishte futur në mëshirën e Tij, por pastaj e përzuri atë; ishte në Xhenet, por ai do të ndëshkohet përjetësisht në Xhehenem. E meriton të ndëshkohet sepse besimin e zëvendësoi me mosbesim dhe e mohoi mirësinë e Allahut të Lartësuar.

Populli i Nuhut u ndëshkua me tufan. Populli i Adit u ndëshkua me furtunë. Populli i Themudit u ndëshkua me bubullima saqë iu shkulën zemrat nga vendi. Populli i Lutit u ndëshkua me përmbysje të të gjithë fshatit. Populli i Shuajbit u ndëshkua me retë që zbrisnin shi të zjarrtë mbi kokat e tyre. Faraoni dhe ushtria e tyre u mbyt në det. Karuni dhe e gjithë pasuria e tij u fundos në Tokë. E sa e sa popujve u kanë zbritur ndëshkime e fatkeqësi masive?! Shkaku kryesor i të gjitha këtyre fatkeqësive është se ata besimin e zëvendësuan me mosbesim, të mirën me të keqen dhe falënderimin me mohim.

Epilog

Kur’ani tregon historinë e Ejubit (a.s). Ai ishte profet i Zotit. Çdokush mund të mendojë, se jeta e këtij njeriu do ishte e qetë, me të gjitha kënaqësitë, por ja që Zoti sprovon, madje sprovon profetët e Tij. Deri në moshën 78 vjeçare ishte nga njerëzit më të pasur dhe më të hijshëm. Kishte shumë fëmijë, pasuri e toka shumë. Pas 78 vitesh që kishte jetuar me bollëk, Zoti e sprovoi me fatkeqësi. Ia mori fëmijët një nga një, ia mori pasurinë, ia mori tokat dhe mbi të gjitha e sprovoi në trupin e tij. E sprovoi në shëndetin e tij me një sëmundje, saqë thonë se mishi i binte copë-copë përtokë. Iu larguan njerëzit, e braktisën të afërmit dhe askush nuk i afrohej përveç gruas së tij. Ajo nuk e la, nuk e braktisi, por punoi e sakrifikoi për të, sepse ishte besimtare. Dilte dhe punonte gjithë ditën për t’i shërbyer burrit të saj, i cili ishte i sëmurë dhe i paralizuar. Vetëm dy gjëra nuk i ishin paralizuar Ejubit (a.s), zemra, e cila kurrë nuk mendonte keq për Zotin dhe gjuha, e cila kurrë nuk e harronte Zotin. Thuhet se një ditë bashkëshortja iu drejtua me këto fjalë: “Pse nuk i lutesh Zotit të ta heqë këtë siklet që ke?”. Ai e pyeti: – “Sa vite kemi qenë në të mira? – “78 vjet”- tha ajo. Ejubi (a.s) vazhdoi: “A nuk është turp që për 18 vite të ankohemi tek Zoti? Të paktën të durojmë 78 vjet, pastaj t’i lutem Zotit”.

Nga frika se mos Ejubi (a.s) ua ngjiste sëmundjen të tjerëve, askush nuk i jepte punë gruas së tij. Kështu ajo u detyrua të shiste gërshetat e saj. Kur e mori vesh, Ejubi filloi të qante. Madje sprova më e madhe ishte se njerëzit filluan të pëshpëritnin me njëri-tjetrin e të thoshin: “Me siguri ky njeri do të ketë bërë ndonjë gjynah të madh, se Zoti nuk dënon askënd në këtë mënyrë”.

Ai e duronte sëmundjen, por ama nuk i duronte dot këto fjalë. Nuk duronte që njerëzit të mendonin se kishte bërë ndonjë gjynah të madh.

Ejubi vuajti plot 18 vite të gjata e të mundimshme. Pas 18 vitesh, kur dëgjoi këto fjalë, ai iu lut Zotit, por me etikën e profetëve. Ai bëri një lutje indirekte, që e kuptonte vetëm Zoti i gjithësisë dhe tha: “O Zot mua më ka rënë një hall, Ti je më i Mëshirshmi i mëshiruesve”. Ejubi (a.s.) e dinte se njeriu sprovohet, madje profetët sprovohen më shumë se të gjithë. Zoti e pa se ky njeri duroi në sprovë. Atëherë ia ktheu sërish bukurinë dhe vitalitetin. E bëri djalë të ri, më të hijshmin e asaj kohe. Bashkëshorten e tij besimtare e bëri të re. Zoti u dha dyfishin e fëmijëve që kishte pasur, i ktheu pasurinë, i ktheu tokat, ia ktheu të gjitha. Zoti tha: “E pamë që ishte nga më durimtarët”. Sprovohet besimtari, sprovohet dhe jobesimtari, por ndryshimi është se besimtari qëndron. Besimtari duron edhe sikur të jetë njeriu më i dobët, grua, nënë.

[1]Transmeton Muslimi.

[2] Enbija: 35.

[3]Bekare: 156

[4] Ibrahim: 7

[5] Mearixh: 19-25.

[6]Transmeton imam Ibnu Maxheh.

[7] Ali Imran: 200.

[8] Bekare: 153.

[9]Transmeton Et Tirmidhi.

[10] Zumer: 10.

[11]Transmetojnë Buhari dhe imam Muslimi.

[12] Inshirah: 5-6.

[13]Transmetojnë Buhari dhe Muslimi.

[14]Sure El Enfalë: 53.

Nga Elton Harxhi

/Revista Drita Islame, Gusht 2013/

You must be logged in to post a comment Login